सतत आघात पेलणारा आणि सतत दु:खे सोसणारा…. एकतर खूप हळवा होतो किवा खूप कठोर….
जास्त हळवं असण योग्य नाहीच…. थोडतरी कठोर (strong) असावं….
तरीही कुणी एवढही कठोर नसाव की समोरचा अगदीच मोडून पडेल…
भावनांना मोकळी वाट दिली तर त्या अलगद डोळ्यावर येतात आणि नकळतच मन मोकळ होत…. याउलट त्यांना कोंडून ठेवलं तर त्या आतल्या आत घुसमटत राहतात आणि मनातच त्यांचा असा काही विस्फोट होतो की फक्त आक्रोशच उरतो….
कठोर माणसे एवढी कठोर असतात की हा आक्रोश सुद्धा ती डांबून ठेवतात…. जगासमोर येऊ देत नाहीत…. पण, पाहणाऱ्याला मात्र तो आक्रोश त्यांच्या थंड आणि शांत चेहऱ्यावरही ठळकपणे सुस्पष्ट दिसतो….
होय, जास्त हळवं असण योग्य नाहीच….तरीही कुणी एवढही कठोर नसावं की भावनांना महत्वच न उराव….
कधीतरी का होईना…. पण….आपल्यावर प्रेम करणाऱ्याच्या मिठीत स्व:तला झोकून द्याव…. आणि त्या भावनांना आणि यातनांना मोकळी वाट करून द्यावी….
पहा किती हलक वाटेल….
आणि त्या प्रेंम करण्याऱ्या समोरच्याच प्रेमही अगणित पटीने वाढेल….
- अमर ढेंबरे
(chitrakavita)
